نوشته شده توسط : محمد راضی
تاریخ ثبت : 1398/02/28
تعداد بازدید : 98

کریستال ها در ادرار

کریستال ها در ادرار

ادرار در واقع شامل آب و مواد حل شده در آن می باشد، مواد زائدی که که توسط بدن دفع می گردد. زمانی که ادرار برای مدتی بماند ممکن است این مواد حل شده، به صورت کریستال رسوب کنند. کریستال در ادرار با نام کریستالوری (crystalluria) شناخته می شود. گاهی اوقات کریستال ها در افراد سالم یافت شده و ممکن است نشانه ی وجود مشکل در دستگاه ادراری باشند.

در صورتی که یک تست نشان دهنده ی وجود مقادیر اندک کریستال باشد و موارد دیگر طبیعی باشد، ممکن است این تست ارزش تشخیصی نداشته باشد. به طور کلی، سطوح افزایش یافته کریستال ها در ادرار به معنای وجود مواد حل شده ی زیاد در ادرار نبوده زیرا ممکن است این مورد به خاطر تغییر در ترکیبات کلوئیدی ادرار و pH آن و همچنین به خاطر مصرف غذاهای خاص باشد و در این صورت است که سطوح افزایش یافته ی کریستال ها در ادرار فاقد ارزش تشخیصی است. وجود مقادیر قابل توجه کریستال های یافت شده در رسوب ادراری به صورت مکرر، می تواند نشانه ی اختلالات کلیوی و یا اختلالات دستگاه گوارش باشد. سطوح افزایش یافته کریستال ها در ادرار می تواند عامل افزایش خطر ابتلا به سنگ های کلیوی (kidney stones) و اورولیتیازیس (urolithiasis) باشد.

با توجه به مطالب ذکر شده و رژیم غذایی کودکان و توانایی اندک کلیه های آن ها در حل کردن مقادیر زیاد مواد، کریستال ها اغلب در ادرار کودکان یافت می شوند.

ادرار نقش مهمی در تشکیل کریستال های ادراری دارد. به صورت نرمال، ادرار انسان اندکی اسیدی می باشد و در صورت وجود نوسانات pH ، ممکن است کریستال ها ایجاد شوند. کریستال های اسید اوریک و نمک های آن (اورات ها) اغلب در ادرار اسیدی رسوب می کنند. کریستال های سیب خاردار (آمونیوم بیورات)، کربنات کلسیم، فسفات آمورف (amorphous phosphate) و تریپل فسفات (آمونیوم منیزیم فسفات magnesium ammonium phosphates) در ادرار قلیایی تشکیل می شوند. اگزالات ها می توانند در هر دو فرم اسیدی و قلیایی ادرار، تشکیل شوند.

اگر کریستال ها از موادی که به صورت نرمال در ادرار یافت می شوند، تشکیل گردند، طبیعی در نظر گرفته شده و اغلب، اگزالات ها، اورات ها و فسفات ها در رسوبات ادراری تشکیل می شوند. کریستال هایی که از موادی که به صورت نرمال در ادرار یافت نمی شوند، تشکیل گردند، غیر طبیعی در نظر گرفته شده (تیروزین، سیستئین، لوسین) و می تواند نشانه ی یک فرایند متابولیکی غیر طبیعی باشد.

سطوح افزایش یافته کریستال های اورات (urates) در ادرار ممکن است به خاطر این موارد باشد : داروهای خاص (دیورتیک ها، ویتامین C، دوز پایین آسپیرین و غیره) باشد؛ خوردن غذاهایی که مقادیر پورین (purine) آن زیاد است : گوشت کبد، مغز، گاو، بره، آهو، گوزن، ساردین، شاه ماهی، گوش ماهی scallop؛ مصرف نکردن مقدار کافی آب و یا از دست دادن مقدار زیاد آب؛ مصرف زیاد الکل بخصوص آبجو.

در صورتی که مقادیر زیاد اورات (urates) در ادرار وجود داشته باشد، به بیمار توصیه می شود که مقدار مصرف آب روزانه ی خود را تا 2.5 لیتر افزایش داده و نیز به رژیم غذایی کم پورین خود ادامه دهد. برای این بیماران نوشیدن آب معدنی قلیایی (alkaline mineral water) و خوردن غذاهای دارای مقادیر بالای کلسیم، منیزیم، روی و ویتامین گروه A و B مفید می باشد.

وجود کریستال های اگزالات (Oxalates) در ادرار اغلب در افراد سالم نیز دیده می شود. کریستال های اگزالات اغلب زمانی در ادرار یافت می شود که فرد مصرف کننده ی غذاهای غنی از اگزالیک اسید (oxalic acid) و ویتامین C (مثل ترشک درشت sorrel، رابارب rhubarb، اسفناج spinach، جعفری parsley، کرفس celery، ترب radishes، چغندر beets، مرکبات citrus) باشد.

همچنین ظاهر شدن اگزالات در ادرار می تواند نشانه ی اگزالیک اسید متابولیک مادرزادی باشد که می تواند آشکار کننده ی بیماری های التهابی کلیه و سنگ کلیوی باشد. کریستال های اگزالات می توانند به غشای موکوسی آسیب زده و سبب میکروهماچوری (microhematuria) و تحریک دستگاه ادراری گردد.

اگزالات می تواند در ادرار افراد مبتلا به پیلونفریت، دیابت، بیماری التهابی روده و کولیت اولسراتیو یافت شود. برای کاهش میزان کریستال های اگزالات در ادرار توصیه می شود که مقدار آب مصرفی روزانه ی خود را تا 2 لیتر افزایش داده و غذاهای غنی از منیزیم (سبزیجات سبز تیره، حبوبات legumes، غلات cereals، آجیل nuts، نان گندم wheat bread و ماهی) و ویتامین های گروه B مخصوصاً B6 را مصرف کنید.

ممکن است در ادرار افراد سالم، پس از خوردن یک وعده ی غذایی سنگین، فسفات (Phosphates) یافت شود که به خاطر کاهش اسیدیته ی ادرار می باشد. سطوح افزایش یافته ی فسفات در ادرار می تواند به خاطر خوردن غذاهای غنی از فسفر (ماهی، تخم مرغ، شیر، محصولات لبنی، بلغور جو oatmeal، جو، گندم سیاه buckwheat، آب معدنی قلیایی) باشد. همچنین وجود مقادیر زیاد فسفات در ادرارمی تواند به خاطر عفونت دستگاه ادراری، میزان خیلی زیاد ویتامین D در بدن، غده ی پاراتیروئید بیش فعال، استفراغ و تب نیز باشد.

در صورت وجود فسفات در ادرار باید مقدار غذاهای مصرفی حاوی کلسیم و ویتامین D زیاد را محدود کرد.



نظرات کاربران
ایمیل    
متن  
امتیاز
کد امنیتی  
star

کریستال ها در ادرار

ادرار در واقع شامل آب و مواد حل شده در آن می باشد، مواد زائدی که که توسط بدن دفع می گردد. زمانی که ادرار برای مدتی بماند ممکن است این مواد حل شده، به صورت کریستال رسوب کنند. کریستال در ادرار با نام کریستالوری (crystalluria) شناخته می شود. گاهی اوقات کریستال ها در افراد سالم یافت شده و ممکن است نشانه ی وجود مشکل در دستگاه ادراری باشند.

در صورتی که یک تست نشان دهنده ی وجود مقادیر اندک کریستال باشد و موارد دیگر طبیعی باشد، ممکن است این تست ارزش تشخیصی نداشته باشد. به طور کلی، سطوح افزایش یافته کریستال ها در ادرار به معنای وجود مواد حل شده ی زیاد در ادرار نبوده زیرا ممکن است این مورد به خاطر تغییر در ترکیبات کلوئیدی ادرار و pH آن و همچنین به خاطر مصرف غذاهای خاص باشد و در این صورت است که سطوح افزایش یافته ی کریستال ها در ادرار فاقد ارزش تشخیصی است. وجود مقادیر قابل توجه کریستال های یافت شده در رسوب ادراری به صورت مکرر، می تواند نشانه ی اختلالات کلیوی و یا اختلالات دستگاه گوارش باشد. سطوح افزایش یافته کریستال ها در ادرار می تواند عامل افزایش خطر ابتلا به سنگ های کلیوی (kidney stones) و اورولیتیازیس (urolithiasis) باشد.

با توجه به مطالب ذکر شده و رژیم غذایی کودکان و توانایی اندک کلیه های آن ها در حل کردن مقادیر زیاد مواد، کریستال ها اغلب در ادرار کودکان یافت می شوند.

,
کریستال ها در ادرار,
تاریخ ثبت :8/25/2019 12:00:00 AM,
5/ 5
پیگیری نتایج آزمایش
let's work together
کد پیگیری  
رمز عبور  
کد امنیتی  

موضوعات
 Categories
عضویت در خبرنامه